Once on a wintry evening, when the lamp was not yet
kindled, I cried like all little boys
before going to bed, so my grandmother took me on her lap and this
is what she told me:
Once upon a time there was a king who loved young scallions,
but since he was terribly stubborn, terribly stubborn,
he insisted that he wanted scallions with little red brushes.
-So, what could be done?
-Messengers were sent all over the world, all over the world.
But the messengers wandered a very long time, until they
came, in Promishlan, to Uncle Reb Leybishel.
As you know, Uncle Reb Leybishl was a brushmaker, a
brushmaker, so he took the white brushes out of seven
bunches of scallions and braided in the fringes
of his muffler, of his red muffler that he wore
around his neck winter and summer and all his life.
And thus it happened, that as soon as he bade good-by to his wife
and child he went away with the messengers to the city, to the far
and beautiful and golden city where the king was dwelling, king
was dwelling.
But since then, indeed, no more was heard of him, no
more was heard of him. As if the waters had swallowed him--
As if the waters had swallowed--
But since I, who was then a little boy, continued
to cry after all of this, my grandmother concluded that Uncle Reb
Leybishl became at the king's court a great dignitary, great dignitary.
And she ended with this, that the king had a dear little daughter,
such a pretty dear little daughter, but since once the nursemaid
had stared at an elder with a yellow jacket, the dear daughter
fell down from the attic, and from then on, indeed,
when beloved Purim comes, beloved Purim, and she wants to say
Give me a piece of Purim hallah, she stretches out her little neck
And she says: Give me a piece of pu.
Give me a piece of pu-pu.
Give me a piece of pu-pu-pu.
And she can't go on-
And she can't go on-
די באַלאַדע פֿון מײַן װיגליד, (1924)
פֿון משה-לײב האַלפּערן, 1886-1932
אײנמאָל אין אַ װינטערדיקן
פֿאַרנאַכט, דער לאָמפּ איז נאָך נישט
געװען אָנגעצונדן, האָב איך געװײנט
װי אַלע קלײנע ייִנגעלעך
פֿאַרן שלאָפֿנגײן, האָט מיך די
באָבע גענומען אױפֿן שױס, און אָט
װאָס זי האָט מיר דערצײלט׃
-- אַמאָל איז געװען אַ מלך װאָס
האָט ליב געהאַט יונגע ציבענקלעך.
נאָר אַזױ װי ער איז געװען אַ
גרױסער עקשן, אַ גרױסער
עקשן, האָט ער זיך אײַנגעשפּאַרט
אַז ער װיל ציבענקלעך מיט רױטע בערשטעלעך.
-- װאָס-זשע האָט מען געטאָן?
-- האָט מען צעשיקט שלוחים איבער
דער װעלט, שלוחים איבער דער
װעלט.
האָבן אָבער די שלוחים
געבלאָנדזשעט אַזױ לאַנג ביז זײ זײַנען
אָנגעקומען קײן פּראָמישלאַן צום
פֿעטער רב לײבישל.
איז דאָך דער פֿעטער רב לײבישל
געװען אַ בערשטלמאַכער אַ בערשטלמאַכער האָט ער אַרױסגענומען פֿון זיבן בינטלעך
ציבענקלעך
די װײַסע בערשטעלעך און
אַרײַנגעפֿלאָכטן אַהין די פֿרענזלעך
פֿון זײַן שאַליקל פֿון זײַן רױטן
שאַליקל װאָס ער איז געגאַנגען אַרום
האַלדז װינטער און זומער און אַלע
זײַנע יאָרן.
און אַזױ איז געשען, אַז װי נאָר
ער האָט זיך געזענגט מיט װײַב
און קינד, איז ער אַװעק מיט די
שלוחים צו דער שטאָט, צו דער װײַטער
און שײנער, און גאָלדענער שטאָט
װוּ דער מלך האָט געװױנט, מלך
האָט געװױנט.
אָבער זינט דעמאָלט טאַקע האָט מען
מער נישט געהערט פֿון אים, מער נישט געהערט פֿון אים.
אַזױ װי אין װאַסער אַרײַן איז ער
-- -- --
אַזױ װי אין װאַסעראַרײַן -- -- --
נאָר אַז איך, װאָס בין
נאָך דעמאָלט געװען אַ קלײן ייִנגעלע, האָב
נאָך אַלץ געװײנט. האָט די באָבע
פֿאַרענדיקט אַז דער פֿעטער רב
לײבישל איז געװאָרן באַם מלך, אַ
גרױסער חשובֿ, גרױסער חשובֿ.
און זי האָט אױסגעלאָזט מיט דעם
אַז דער מלך האָט געהאַט אַ טעכטערל זײער אַ שײן טעכטערל, האָט אָבער אײנמאָל די
ניאַנקע זיך
פֿאַרקוקט אױף אַן עלטסטן מיט אַ
געלן שפּענצער, איז דאָס טעכטערל אַראָפּגעפֿאַלן פֿונ׳ם בױדעם, און פֿון דעמאָלט
אָן טאַקע,
װען עס קומט דער ליבער פּורים דער
ליבער פּורים, און זי װיל זאָגן
גיב מיר אַ שטיקעלע פּורימ-קױלעטש,
שטרעקט זי אױס דאָס העלדזעלע
און זי זאָגט׃ גיב מיר אַ שטיקעלע
פּו.
גיב מיר אַ שטיקעלע פּו-פּו.
גיב מיר אַ שטיקעלע פּו-פּו-פּו.
און װײַטער קען זי נישט -- -- --
און װײַטער קען זי נישט -- -- --
